Adam is geen man...

Adam is geen man, Eva geen vrouw ! Het Bijbelboek Genesis leest als een verhaal, maar dat is het niet. Het is een trachten in woorden naar de waarheid, in beelden beschreven. Adam is de Zoon die God wil, naar zijn beeld en gelijkenis. Adams Geest is Gods Geest, Hij is God in God. Adam was eerst geen manneke in klei, God is geen pottenbakker. Eva staat voor moeder aarde, de kosmos, de materie. En die is niet gemaakt uit een rib van Adam, het manneke in klei. De val brengt Adam in de materie(Eva). Het Kind, dat wij in oorsprong zijn en eeuwig zijn, herkent de materie die hem een "zijn" kan schenken buiten God, althans dat denkt het Kind, ziet het als een mogelijkheid om anders te zijn dan God. Dit is de grote illusie, beschreven in het boek Genesis. En zelf God zijnde realiseert het Kind die illusie, want Het is God in God, wat Het wil geschiedt. Zodoende stelt Het vast dat de materie op Hem gelijkt, uit Hem gekomen is, dus Hij beschouwt zich als materie, wat Hem in een situatie van worden en ontworden binnen de tijd plaatst. Het Kind gelooft dat Het eindig geworden is, dat Het Zijn eeuwig statuut verloren is ! Maar dat is waan. De Vader kent geen illusie, Hij wil en Heeft de Zoon in Hem en wat voor de Zoon illusie is kent Hij niet. De Zoon moet enkel zijn illusie opgeven, uit Zijn tweeslachtig "zijn" stappen en Hij zal zich herinneren dat Hij in de Vader "is".

ne roaren apoteekre...

stress in 't pensjonoat...

de nunneschoole...

oeze juf, 'n pracht van e wuf...

mé 'nbrokke van ne vlo...

de vrjèze Gods...

oes boerke...

zwiens ip zundag...

schippre noast matielde...

den boer en zien peird..

ziehier mijn lijf...

Kun je van iemand houden die zijn mond niet opendoet ? Ik denk van wél ! Misschien heeft hij niets te zeggen, wil hij helemaal niets uitleggen, maar voelt zich alleen, wil helemaal niet klagen... Is die mens zielig ? Ik denk het niet, hij kent niemand die zijn tranen ziet... Maar hij wil wel houden van, voelt ook in z'n lichaam iets dat zegt, het kan... Waar staat hij dan, die man ? Niemand lijdt mee, de interesse is de zee, mooie body's, afspraakjes en lozingen, de mens staat alleen. Kom toch in mijn armen, ik zeg niets, ik eis niets, zwijg, en we zullen ons verwarmen... da's toch genoeg, geen vragen, geen weten van, ik weet al genoeg !

erotiek en frustratie...

Vriendschap, medevoelen, zelfrespect, overgave enz… zijn attributen van de Liefde. Liefde kent geen grenzen, ook geen lichamelijke. Alles kan waar de liefde authentiek is, er bestaat geen zonde, geen verbod, die de liefde kan fnuiken. Verboden en geboden zijn slechts op hun plaats als het gaat om een surrogaat van liefde : erotiek ! En ook dat kan een aanzet worden tot liefde... als je in jezelf en de andere gelooft. Doch meestal overstijgt erotiek zichzelf niet. Het leven is een zoektocht met angst, twijfel en risico's. Als je daar bovenop nog gekweld wordt door enge wetten en regels, staat de frustratie aan je voordeur. En dan heb je nog weinig kansen om er iets goeds van te maken, je moreel en moraal komen op een laag pitje te staan. Laat je niet beetnemen...

vrienden en schimmen...

Kun je vrienden verliezen ? Nee ! Vrienden gaan altijd met je mee, door de nacht, door het onweer, een tocht in de zon... Je kunt de interesse van mensen verliezen, die je kozen omdat je op een gegeven moment bij hen paste, maar dat waren dan geen vrienden ! Jij was een gewenst klankbord op een bepaalde tijd in een bepaalde stemming, maar dat gaat voorbij... Dat kost je verdriet, maar vrienden waren dat niet ! 't Is moeilijk soms onderscheid te maken, maar zij die je verlaten waren niet je vrienden ! Vriendschap draait altijd rond een gemeenschappelijk doel, niet rond een gemeenschappelijke begeerte, want dan loopt het fout. Eenmaal de begeerte gerealiseerd, verdwijnt het gemeenschappelijke. Een doel ligt verderop, op een ander niveau, en enkel het streven ernaar verwekt ware vriendschap. Als het gemeenschappelijk doel buiten de tijd ligt, dan wordt je vrienden voor het leven...

adam en eva, de grote illusie...

Adam, het manneke in klei, werd de Geest van God ingeblazen, hij was dus de Geest van God. Hij was ook materie-mens, het vrouwelijke, moeder aarde ! En het vrouwelijke, het lichamelijke, dat hij herkende als zichzelf, verleidde Adam, de geest van God. Wat hij was, werd hem vreemd, in zijn geest werd hij het vrouwelijke, een deel van moeder aarde, een wezen zonder waarde ! Het lichamelijke erkende hij als een deel van zichzelf. Méér staat er niet in het boek Genesis, het is de verloochening van wat je bent, de verwezenlijking van een illusie. Maar in werkelijkheid ben je Adam, de Geest van God, en je droom is Eva, je geloof in het vrouwelijke, moeder aarde, een droom zonder waarde !

de kleine weet het wel...

het spijt me verschrikkelijk...

we staan altijd even ver...

hoe verder we gaan, hoe verder we staan, maar we staan altijd even ver. We lijken slechts vooruit of achteruit te gaan. Het is niet de tijd en de afstand die bepalen wat je bent. Je bent bewust van jezelf waar en wanneer je ook bent, en het is dat zelfbewustzijn dat stabiel is. Je verstand echter gaat rekenen in plaats en tijd en bepaalt dan ook je gevoelens op een bepaalde plaats of binnen een bepaalde tijd. Gevoelens zijn meestal heel sterk en overdonderen je bewustzijn, je wordt wat je voelt, je verstand neemt je beet. Denk nooit dat je je verstand bent ! "verstand" is het product van een fysisch verschijnsel in je lichaam, dat zichzelf wil beschermen, een reflex van de natuur zeg maar. Je bewustzijn, sommigen noemen het "ziel", is van een andere orde, behoort tot je "zijn" buiten de tijd. Je verstand rekent enkel binnen een eindige tijd, wil enkel overleven en heersen.

seks en liefde...

Twee begrippen die zelfstandig kunnen leven, zeker deze tijd. Seks kent iedereen, liefde kennen er zo weinig. Dit is geen verwijt, het is eigen aan de tijd. Het ene wordt je aangeleerd, het andere wordt gewoon vergeten. Seks is een bevrediging van korte duur, een investering op korte termijn.

Liefde is geen investering, het is een geven van zichzelf buiten elke tijd : een bereidheid mee te delen aan gelijken, een eeuwig doel zonder respijt. Mee delen houdt ook in ontvankelijkheid, nabijheid, samen zijn. Het is geen kwestie van geven en krijgen, maar van één worden. Hoe die eenheid wordt bereikt is aan geen oordeel onderworpen. Het doel “eenwording” is de optie, de middelen daartoe worden je altijd geboden, als het echte liefde betreft.

Liefde kent geen oordeel, wetten of geboden. Laat je geest de eenheid met de andere bewerken, zoek de geest in de andere, en het lichaam volgt de weg naar het doel. Laat de liefde je vinden zonder zelf de manier te bepalen hoe !

toch zonde nietwaar ?

lijnen die wegkwijnen...

dag kleine man...

hulpeloze trots...

Ik ben zo gewoon dat iemand me helpt als ik niet meer verder kan. Ik vind het zo normaal dat iemand me bijstaat, en is dit niet zo, dan zint me dat niet, ik verdien dit niet denk ik dan. Het lijkt zo natuurlijk, maar het is zo onwerkelijk geworden. Wie wil er nog iemand bijstaan, voor een andere in de kou staan ? Ik wil wel, maar wie aanvaardt dit nog ? De trots is zo groot geworden, het leed zo onnoemlijk geworden dat hulp onaanvaardbaar is geworden. Moet dit nog zo doorgaan ? Ik kan hulp gebruiken, ik vind het leven op aarde heel moeilijk, moet ik dan onderduiken, mijn kop in het zand steken en benauwd zijn om achteruit te kijken ? Je mag me echt helpen, ik kan het niet alleen, misschien geraken we samen er wel uit ? De prijs voor hulp is trots die niets oplost. Wil je trots sterven of met de hulp van de andere overleven ?

de dood is onwaar...

Wij mensen leven volledig afgescheiden van elkaar : ik ben er, en de andere is er… Zo redeneert het verstand. Wij willen kost wat kost die afscheiding behouden, voelen ons uniek, beter, slimmer dan de andere…

Het verstand wil daarentegen ook blijven bestaan, maar aan de andere kant weet het verstand dat de ultieme afscheiding de dood is. Het wil die ultieme afscheiding, dus wil het de dood ! De dood is simpelweg een vaste overtuiging geworden, dus waarheid geworden voor het verstand.

Wij denken dat we ons verstand zijn, dus is de dood voor ons een waarheid ! Laten wij echter die afgescheidenheid vallen, tegen ons verstand in, dan wordt de dood onwaar. De overtuiging één te zijn met allen gooit een sluier over de doodsgedachte : als je naar éénheid met allen streeft, valt die roep naar de ultieme afscheiding(de dood) in het water…

wie is die slimme ?

een leugentje om bestwil...

Liegen om bestwil is liegen, de waarheid ontkennen, je plaatsen in de persoon van de andere, denken dat je zo de andere behoedt voor ergers. Wat ik erg vind is daarom niet zomaar erg voor de andere. Ik hoef niet in zijn plaats te denken, zijn vrijheid ontnemen met mijn gedachten. Goedbedoeld ontneem ik misschien de ander zijn doel. Als iemand mij dit aandoet, dan zal mij dit kwetsen. Zo blijft de leugen een aanval, met een mooi randje, maar het is een aanval. Een halve waarheid bestaat niet : waarheid is waarheid en wie die waarheid voor mij verdoezelt, is een leugenaar. Streng hé ? En toch denken wij heel dikwijls in de plaats van de andere. Dat schenkt ons illusies, je kunt niet weten hoe of wat de andere denkt, laat hem zijn denken en weet dat de andere zich wel kan verduidelijken, vraag het hem op de man af !

zonder vast te houden...

wachten, op wat eigenlijk ?

Wachten op geluk, wachten op God, angst voor het zesde gebod, de hel en elk verbod…  Als je wacht is het alsof je over tijd beschikt of alsof de tijd over je beschikt. In de tijd word je, in het ‘nu’ ben je. Wat is ’t verschil ? Wat nog moet komen heb je niet, ben je niet. Wat je ‘nu’ bent kan je nooit ontnomen worden, zeker niet in de toekomst, want die ‘is’ niet. Het verleden kan wat je ‘nu’ bent niet vernietigen : ‘nu’ ben je, onaanraakbaar door de tijd.

Wachten of begeren is buiten jezelf leven, buiten wat je bent, en zo maak je van de tijd een waarheid die je niet grijpen kunt, een noodzaak die je keldert. Wat je ‘nu’ bent gaat verloren in concrete wensen die er niet zijn. Je bent als een fietser : je achterwiel raakt het verleden, tussenin zwoeg je, en je voorwiel reikt naar een toekomst, maar je komt niet aan, je reikt naar een illusoire finish.

Kon je maar dat verleden en die toekomst vergeten en je concentreren op wat je nu bent, op wat je nu doet, dan zou de zin van het “zijn” zich aan jou openbaren.

zinloos wachten..

ik wil je "zonen"

Geloof jij nog in dromen ? Een gestileerd leven waardoor jij in de hemel kan komen ? Dan ben je bezig jezelf op de troon te plaatsen. Maar geen mens komt op de troon, tenzij de Zoon ! Met Hem kan je er komen, niet uit jezelf. Dit is de enige regel, zonder Hem kom je er niet, zelfs al ben je een kwezel… Er zijn geen andere wetten, geen verboden, je moet je gewoon laten “Zonen”….

alles lijkt zinloos...

Misschien kan het je allemaal niets schelen, ik begrijp het, alles lijkt zinloos, de scholen, de wetten, rechten, de verboden… Ga je ook opgeven, of wil je blijven leven ? Alles ligt in je handen, alleen jij kunt landen en niemand legt je aan banden, tenzij je houdt van appreciaties, maar deze zijn tijdelijk, als je er niet meer bent zijn de appreciaties ook voorbij, het zijn geen obligaties die je nog kunt verzilveren…

Ik hou nog van moeder, ze is er niet meer, maar zij weet dat ik haar nooit vergeet. Wat kost dat , wie ben ik om verder te lopen, haar te vergeten, ik hou van haar en niemand, maar dan ook niemand zal ooit tussen beide komen, ik denk dat ik wegglijd zonder ooit verder te komen, tenzij zij mij begeleidt en mij laat dromen, zonder ooit echt tussen beide te komen, ze is mijn moeder waar ik van hou, en de toekomst laat ik met haar komen…

de gedachte alleen al...

ik hou zo van mijn spiegel...

Ik kijk graag in de spiegel, want ik ben een spiegel, een spiegel voor jou. In wie ik ben herken jij wie jij bent, de andere… Als ik nu meer laat zien “wat” ik ben, is de kans oneindig groot dat ook jij ontdekt “wat” jij bent, niet de andere, maar dezelfde !

Zowat alle mensen weten “wie” ze zijn, maar beseffen grotendeels niet “wat” ze zijn. In het eerste ligt de verscheidenheid, in het tweede de eenheid. “Wie” je bent verdwijnt ooit, “wat” je bent verdwijnt nooit. Eindigheid en eeuwigheid zijn twee opponenten die in je gegrift zijn, je ervaart beiden en dit leidt tot spanning in je denken, je ziet alles in tegenstellingen : leven-dood, goed-slecht, liefde-vijandschap… Ontken gewoon “wie” je bent, en beleef “wat” je bent, en alle tegenstellingen verdwijnen…  Wij zijn het kind van God, dat is “wat” we zijn !

spiegeltje aan de wand...

mijn begeerte beperkt me...

Mijn gevoelens en gedachten zijn mijn grenzen. Ik kan slechts begeren wat ik mis : een mooie vrouw, massa’s geld, een eigen huis, seks… Allemaal dingen die m’n verstand kent en die mijn lichaam mist. Dus moet ik op rooftocht en vergeet ik te leven, te “zijn”, wat ik werkelijk ben. Alles en iedereen zijn mij vijandig zolang ik moet missen wat ik mis. Zo kan ik niet genieten van wat u bent, ik kan slechts begeren wat u hebt en ik mis…

Mijn begeerte beperkt me, en daardoor beperk ik ook u tot een vijandig object. Van zodra ik dit besefte ben ik mensen en omgeving anders gaan bekijken, eerst wat stuntelig natuurlijk, maar daardoor kreeg ik ook een andere kijk op mezelf : ik werd “breder”, rustiger, zelfzeker…

nooit meer uit elkaar...

ik zou je graag ontmoeten...

Het doet werkelijk deugd, anderen te ontmoeten : blijkbaar zijn we met z’n allen in hetzelfde bedje ziek. Ontevredenheid over werk, partner, politiek, belastingen, verplichtingen en verboden… We worden geleefd door opgelegde patronen en we zien onze vrijheid in de mist verdwijnen.

En toch weet ik me ergens vrij : er is een plaatsje in mij dat niemand kan raken, waar ik naar toe kan als alles wat somber wordt, waar ik mijn fantasie de vrije loop kan laten, waar ik thuis ben en binnenlaat wat en wie ik wil. Over dat plaatsje zou ik met jou willen communiceren, jij hebt ook zo’n plaatsje, en dat is een vrije ontmoetingsplaats waar pijn en vijandschap uitgesloten zijn.

een seksueel gefrustreerd manneke...

Ik ben dus een seksueel gefrustreerd mens geworden, zoals ze dat in de vaktaal noemen. Heb ik dat zelf gewenst ? Nee, ik heb dat cadeau gekregen van het instituut. Mijn ouders, mijn zussen en veel van mijn generatie kregen dat cadeau. Als ik daarover nadenk en ween, dan komen de tranen niet uit mijn ogen maar uit mijn hart. Een verwoest leven, geen kans op een verbetering in de toekomst, daar heerst enkel de hel. Scheve relaties, liegen, niet meer in staat zijn een relatie te willen, dat is een erfenis die ik nooit gewild heb maar ook niet kon weigeren : de voorgangers zijn bedankt !

Maar goed, er zijn ook nog andere mooie dingen in het leven, er zijn toch ook vrienden en mensen om me heen en elke nieuwe dag wil ik begroeten…

onkuisheid, de warme gloed...

Onkuisheid, het eerste zondebesef van een kind, nu 60 jaar… Wat hebben ze me toch aangedaan, m’n ouders, leerkrachten, geestelijken…? Als kind van een jaar of vier mocht ik al niet met meisjes spelen, die waren vies en er kon daar niets goeds van komen. Deed je dat wel, dan kreeg je thuis een pak rammel. Op school hetzelfde systeem, dus, dan maar met jongentjes spelen. Op college : geen spiegel aan het wasbekken, je zou eens naar jezelf kunnen kijken en dat was doodzonde ! Je geslachtsdelen wassen met je ogen dicht en dat moest heel vlug gebeuren, zoniet… Plots ben je twintig jaar, de doodzonde raak je nooit meer kwijt, je mag niet meer met jongentjes spelen want dan ben je ineens een homo. Met meisjes moest je voorzichtig zijn, maakte je eentje zwanger, dan vloog je thuis het huis uit ! Eigenlijk mocht je enkel met jezelf spelen, nam ik aan. Na een reeks betastingen door mensen die dat absoluut niet mochten doen, maar die het ook niet laten konden, sta je daar als twintigjarige toch wel met een hele reeks vragen : waarom mogen zij dat doen en wordt het mij verboden ? Als ik het dan toch doe, moet ik naar de hel voor eeuwig ! Leven is dus zonde !

levenslijnen...

ik ben niet ziek, maar wil genezen...

Ik ben niet ziek maar wil genezen. ken je ook dat gevoel ? Er is iets niet juist, iets moet veranderen maar ik weet niet wat of hoe. De zon schijnt, het licht verdwijnt, ik droom en iedereen verdwijnt. Ben ik gelukkig ? Wat is dat ? Ik ben al blij als er geen rekening in de bus ligt. Leef ik ? Ik twijfel ! Moet je betalen om te zijn ? Er klopt iets niet, eigenlijk ben ik niet gelukkig, iets is er niet ! Wat is dat iets ?

Ik heb gereisd en vond het niet, ik ben gevlucht in nepdinges, drank en pillen, maar dat iets was er niet. Het leven lijkt een puzzel, je wikt en weegt, en je begeeft. Is God een engerd die zich bezig houdt met een quiz die je moet winnen voor het te laat is ? Of ben ik het, die een quiz wil winnen, en als prijs geluk wil, alleen voor mij, de winner ?

Dat iets, dat er niet is, dat ben ik ! Ik ben er niet, ik doe alsof, ik lijk op niemand dacht ik, maar ik ben een stomme kopie van allen, ik gelijk op een mens die iedereen kent. Ik zal iets veranderen, geen kopie meer zijn van anderen, zal mezelf zijn. Je zult me niet meer herkennen omdat mijn iets in de weg staat, het herkenbare afdekt, de leugen bedekt laat. Als jij dat ook doet verdwijnt alle leugen, zijn we genezen, jij en ik, zullen we mekaar zien zoals we zijn, kunnen we best vrienden zijn omdat er niets tussen ons staat, omdat iets en iets reëel naast elkaar staat.

seks en de doolhof...

Ook ik ben vreemd gegaan, op zowat alle fronten… Het leven leek een feest zonder grenzen. “Je moet er van profiteren”, zeiden de mensen. Profiteren kost geld, dààr moet voor gewerkt worden, dus verlies je veel tijd om te kunnen profiteren. Vroeg opstaan, laat thuiskomen, en dan geen zin meer hebben in de mens met wie je leeft. Maar op het werk lopen er ook mooie figuren, op het ogenblik dat je nog een beetje fit bent…

Liegen, kilometers omrijden, schuldgevoelens, absurde cadeautjes om iets weer goed te maken, werk verwaarlozen, drinken om miserie te vergeten, een labyrint waar je niet meer aan ontsnapt… Einde van het traject : er is niets meer om voor te leven, wat je had is je ontsnapt, wat je nog wil is onbereikbaar geworden of voldoet niet meer. Tijd om dit te beseffen…

vaarwel aan de oude...

"vreemd gaan" is je verstand gebruiken...

“Vreemd gaan”  is je verstand gebruiken… ! Je kunt vreemd gaan op relationeel vlak natuurlijk, maar ook op ideologisch of politiek vlak enz…  Maar wie vreemd gaat, gebruikt op heel scherpe wijze zijn verstand. Alle risico’s die eventueel tot een ontmaskering kunnen leiden, worden héél verstandelijk overwogen en verbannen. Niets kan of mag uitlekken ! Het verstand beschermt altijd de leugen want de leugen is de illusie van het ego dat door het verstand beheerst wordt. Wie vreemd gaat lijkt verstandig, maar zijn ware “ik” gaat dan inderdaad vreemd , loopt weg van zichzelf en verzeilt in een hele reeks van leugens die tot de woestijn leiden, de afgrond…

als ik sex heb, ben ik een man...

Als ik seks heb, ben ik een man. Ik word mijn lichaam, zonder grenzen, niet te bedaren, genieten in gebaren. Ik hou van mijn lichaam, staar naar een ander lichaam en dan komen de baren die ik niet meer beheers, ik verlies me, ik beef. En ik besef meteen dat ik mezelf verlies, mezelf in een ander lichaam verlies.

Verliezen doet pijn, wat je bent wil je niet verliezen, niet aan je lichaam, niet aan een ander lichaam, maar je moet steeds kiezen.

een zelfbelediging...

Zou God van mij houden ? Dit is geen vraag, dit is een zuivere belediging aan mezelf… Ik “ben” er, zonder het zelf te hebben verwezenlijkt. Je kunt zeggen dat mijn ouders mij gefabrikeerd hebben, maar ook zij hebben hun “zijn” van ergens anders, ze liggen wel aan de oorsprong van mijn lichaam, maar niet aan de oorsprong van mijn “zijn” ! Vader heeft me gewild, ik ben Zijn Wil. Hij geeft me het “zijn”. Dus Houdt Hij van mij en ik van Hem, dat staat boven elke twijfel of vraag. Als ik me afvraag of Hij van Mij houdt, dan ben ik niet meer wat ik ben, dan ben ik enkel wat ik nu wil zijn, de andere. Dan leef ik in een eigen droomwereld, ver weg van Vader, ver weg van u !

wie zijn die mensen die de dood vrezen ?

Wie zijn die mensen die de dood vrezen ? Hun levenlang zijn ze strijders, die plots dan toch begeven. Angst voor het resultaat die per slot van rekening hun petje te boven gaat… Wat is het doel van een mensenleven ? Winst of verlies… dat is je aangeleerd. Wat valt er te winnen, wat kan je verliezen ? Niets ! Wat je hebt verlies je, wat je niet hebt, heb je niet gewonnen. Wie dan jij zelf bepaalt de norm waarvoor je gaat sterven ? Het lijkt misschien simpel van mijne kant uit, maar de waarheid is simpel ! Er is geen optie op winst of verlies, je leven gaat dààr niet over. Je bent wàt je bent, dus niet wàt je hebt of niet hebt. Wàt je bent zul je nooit verliezen, een ander kan daar niets aan veranderen en ook jij niet ! Wie je bent is een persoon die jij jezelf aanmeet, en die zal alles verliezen. Het is een kwestie van kiezen : je wilt iemand zijn of je bent wat je bent…

zelfbevrediging ?

Wat is zelfbevrediging ? Iets dat je doet omdat niemand anders uit je omgeving iets om je geeft. Is dat zonde ? Ja ! De zonde is dat niemand anders iets om je geeft. Het ligt niet aan jezelf, het ligt aan de mens die niets om je geeft. Je wilt geliefd worden, dat is geen zonde, daar heb je recht op, je telt mee en daar moet je weg mee kunnen, je lichaam zijn “lichaam zijn” gunnen of je bent verkeerd bezig. Laat ze zeiken, een moraal pleiten, je moet verder en dat is de wil van God. Niet achteruit kijken, jezelf een weg kiezen, met jezelf en de ander een koninkrijk maken, met de ander de waarheid maken, je moet vooruit met de mensen die je kent. Het geluk hangt niet tussen je benen maar vraagt om een begin om mens te worden, mens met de anderen, die eveneens soms angstig worden omdat die angst hen werd aangeleerd !

altijd weer opnieuw...

is porno vies en vuil ?

Is porno vies en vuil ? Soms wel, soms niet. Als het voor jezelf een verlengstuk is op wat je al beleeft met je partner, lijkt het wel overbodig, maar is daarom nog niet vies en vuil. Exhibitionisme behoort voor sommigen tot hun lichaamscultuur, misschien ongewild of ongeweten, en dat wil ik niet veroordelen.  Je bekijkt die zaken al dan niet, het vieze en het vuile zit hem in het grijpen van de andere op zijn zwakke plaats, en als dat je bezieling is, dan maak je een fout. Je grijpt anoniem in, in iets wat voor de andere intiem is, in iets wat voor de andere een schreeuw om liefde of genot is. Een schreeuw is altijd een schreeuw om hulp…

Intimiteit kan niet gedeeld worden met anonieme toeschouwers, of het is een gelogen intimiteit, en dan wordt het een handel in nep gevoelens. Je hebt altijd de keuze om waarheid of leugen te volgen, dat is je vrijheid. Iedereen zoekt intieme beleving maar dat kan je niet anoniem…

één van de velen...

wie of wat zou ik willen wezen ,

Ik zou je vriend kunnen zijn, je vader of je zoon, maar maakt dit mij blij? Wie of wat ik ben is een illusie voor jou, ik kan er alles aan veranderen, ik kan je de hemel in prijzen waardoor ik stijg in waarde voor jou, ik kan je de hel in prijzen, en dan ben ik je vijand. Dus de keuze ligt bij mij, jij zult hoe dan ook je oordeel volgen : ben ik er voor jou of wil je me best kwijt ? Oké, ik ben gene gemakkelijke, jij ook niet... Maar we moeten wel samen de weg op, ik zal je zien verdwijnen of jij mij, wat telt is wat we voor mekaar betekenen hier op deze klomp. Eigenlijk hang ik af van jou oordeel over mij, en jij zal ik ook beoordelen. Das niet eerlijk ! Ik ken je niet en jij kent mij niet. Oordelen is kennen en dat kunnen wij niet. Je bent niet zomaar een object dat er opeens is en nooit verandert. Je hebt vrijheid, ik ook, we kunnen allebei alle kanten uit. Van mij mag je, doe je ding maar, ik ook, ik zal het niet laten, maar we kunnen er beiden zijn, mekaar aanvaarden, elk met z'n ding, voor mij ben je een ervaring die ik wil kennen zonder oordeel. Jij bent er voor mij en ik voor jou, de tijd hoort erbij.

verstand of vér staand ?

Als we mekaar verstaan dan bevestigen we dat we uit elkaar bestaan. Ik ben dan u niet, u bent dan mij niet, maar ons verstand lijkt ons aan elkaar te koppelen omdat we elkaar begrijpen. Zo zou je denken ! De waarheid is dat niet ! Het ons aan elkaar koppelen lijkt positief, maar juist door dat te doen leert ons verstand ons dat we eigenlijk los staan van elkaar. Er is de mogelijkheid dat we elkaar niet begrijpen en juist dat is de wil van ons verstand : hoe verder we uit elkaar blijven, hoe zekerder het verstand is van zijn machtspositie. Het kan strategieën ontwerpen om te overwinnen…

Stel je eens voor dat we geen verstand hadden : ik zou dan het uwe niet willen, jij zou het mijne niet willen, we zouden eender zijn, waarschijnlijk elkaar echt beminnen omdat er ons niets meer van elkaar scheidt. Enkel het verstand trekt een scheiding tussen ons, uit eigenbehoud, maar je bent je verstand niet, laat het dan ook geen grenzen trekken !