ziehier mijn lijf...

Kun je van iemand houden die zijn mond niet opendoet ? Ik denk van wél ! Misschien heeft hij niets te zeggen, wil hij helemaal niets uitleggen, maar voelt zich alleen, wil helemaal niet klagen... Is die mens zielig ? Ik denk het niet, hij kent niemand die zijn tranen ziet... Maar hij wil wel houden van, voelt ook in z'n lichaam iets dat zegt, het kan... Waar staat hij dan, die man ? Niemand lijdt mee, de interesse is de zee, mooie body's, afspraakjes en lozingen, de mens staat alleen. Kom toch in mijn armen, ik zeg niets, ik eis niets, zwijg, en we zullen ons verwarmen... da's toch genoeg, geen vragen, geen weten van, ik weet al genoeg !

erotiek en frustratie...

Vriendschap, medevoelen, zelfrespect, overgave enz… zijn attributen van de Liefde. Liefde kent geen grenzen, ook geen lichamelijke. Alles kan waar de liefde authentiek is, er bestaat geen zonde, geen verbod, die de liefde kan fnuiken. Verboden en geboden zijn slechts op hun plaats als het gaat om een surrogaat van liefde : erotiek ! En ook dat kan een aanzet worden tot liefde... als je in jezelf en de andere gelooft. Doch meestal overstijgt erotiek zichzelf niet. Het leven is een zoektocht met angst, twijfel en risico's. Als je daar bovenop nog gekweld wordt door enge wetten en regels, staat de frustratie aan je voordeur. En dan heb je nog weinig kansen om er iets goeds van te maken, je moreel en moraal komen op een laag pitje te staan. Laat je niet beetnemen...

vrienden en schimmen...

Kun je vrienden verliezen ? Nee ! Vrienden gaan altijd met je mee, door de nacht, door het onweer, een tocht in de zon... Je kunt de interesse van mensen verliezen, die je kozen omdat je op een gegeven moment bij hen paste, maar dat waren dan geen vrienden ! Jij was een gewenst klankbord op een bepaalde tijd in een bepaalde stemming, maar dat gaat voorbij... Dat kost je verdriet, maar vrienden waren dat niet ! 't Is moeilijk soms onderscheid te maken, maar zij die je verlaten waren niet je vrienden ! Vriendschap draait altijd rond een gemeenschappelijk doel, niet rond een gemeenschappelijke begeerte, want dan loopt het fout. Eenmaal de begeerte gerealiseerd, verdwijnt het gemeenschappelijke. Een doel ligt verderop, op een ander niveau, en enkel het streven ernaar verwekt ware vriendschap. Als het gemeenschappelijk doel buiten de tijd ligt, dan wordt je vrienden voor het leven...

adam en eva, de grote illusie...

Adam, het manneke in klei, werd de Geest van God ingeblazen, hij was dus de Geest van God. Hij was ook materie-mens, het vrouwelijke, moeder aarde ! En het vrouwelijke, het lichamelijke, dat hij herkende als zichzelf, verleidde Adam, de geest van God. Wat hij was, werd hem vreemd, in zijn geest werd hij het vrouwelijke, een deel van moeder aarde, een wezen zonder waarde ! Het lichamelijke erkende hij als een deel van zichzelf. Méér staat er niet in het boek Genesis, het is de verloochening van wat je bent, de verwezenlijking van een illusie. Maar in werkelijkheid ben je Adam, de Geest van God, en je droom is Eva, je geloof in het vrouwelijke, moeder aarde, een droom zonder waarde !

de kleine weet het wel...

het spijt me verschrikkelijk...

we staan altijd even ver...

hoe verder we gaan, hoe verder we staan, maar we staan altijd even ver. We lijken slechts vooruit of achteruit te gaan. Het is niet de tijd en de afstand die bepalen wat je bent. Je bent bewust van jezelf waar en wanneer je ook bent, en het is dat zelfbewustzijn dat stabiel is. Je verstand echter gaat rekenen in plaats en tijd en bepaalt dan ook je gevoelens op een bepaalde plaats of binnen een bepaalde tijd. Gevoelens zijn meestal heel sterk en overdonderen je bewustzijn, je wordt wat je voelt, je verstand neemt je beet. Denk nooit dat je je verstand bent ! "verstand" is het product van een fysisch verschijnsel in je lichaam, dat zichzelf wil beschermen, een reflex van de natuur zeg maar. Je bewustzijn, sommigen noemen het "ziel", is van een andere orde, behoort tot je "zijn" buiten de tijd. Je verstand rekent enkel binnen een eindige tijd, wil enkel overleven en heersen.