mijn begeerte beperkt me...

Mijn gevoelens en gedachten zijn mijn grenzen. Ik kan slechts begeren wat ik mis : een mooie vrouw, massa’s geld, een eigen huis, seks… Allemaal dingen die m’n verstand kent en die mijn lichaam mist. Dus moet ik op rooftocht en vergeet ik te leven, te “zijn”, wat ik werkelijk ben. Alles en iedereen zijn mij vijandig zolang ik moet missen wat ik mis. Zo kan ik niet genieten van wat u bent, ik kan slechts begeren wat u hebt en ik mis…

Mijn begeerte beperkt me, en daardoor beperk ik ook u tot een vijandig object. Van zodra ik dit besefte ben ik mensen en omgeving anders gaan bekijken, eerst wat stuntelig natuurlijk, maar daardoor kreeg ik ook een andere kijk op mezelf : ik werd “breder”, rustiger, zelfzeker…

nooit meer uit elkaar...

ik zou je graag ontmoeten...

Het doet werkelijk deugd, anderen te ontmoeten : blijkbaar zijn we met z’n allen in hetzelfde bedje ziek. Ontevredenheid over werk, partner, politiek, belastingen, verplichtingen en verboden… We worden geleefd door opgelegde patronen en we zien onze vrijheid in de mist verdwijnen.

En toch weet ik me ergens vrij : er is een plaatsje in mij dat niemand kan raken, waar ik naar toe kan als alles wat somber wordt, waar ik mijn fantasie de vrije loop kan laten, waar ik thuis ben en binnenlaat wat en wie ik wil. Over dat plaatsje zou ik met jou willen communiceren, jij hebt ook zo’n plaatsje, en dat is een vrije ontmoetingsplaats waar pijn en vijandschap uitgesloten zijn.

een seksueel gefrustreerd manneke...

Ik ben dus een seksueel gefrustreerd mens geworden, zoals ze dat in de vaktaal noemen. Heb ik dat zelf gewenst ? Nee, ik heb dat cadeau gekregen van het instituut. Mijn ouders, mijn zussen en veel van mijn generatie kregen dat cadeau. Als ik daarover nadenk en ween, dan komen de tranen niet uit mijn ogen maar uit mijn hart. Een verwoest leven, geen kans op een verbetering in de toekomst, daar heerst enkel de hel. Scheve relaties, liegen, niet meer in staat zijn een relatie te willen, dat is een erfenis die ik nooit gewild heb maar ook niet kon weigeren : de voorgangers zijn bedankt !

Maar goed, er zijn ook nog andere mooie dingen in het leven, er zijn toch ook vrienden en mensen om me heen en elke nieuwe dag wil ik begroeten…

onkuisheid, de warme gloed...

Onkuisheid, het eerste zondebesef van een kind, nu 60 jaar… Wat hebben ze me toch aangedaan, m’n ouders, leerkrachten, geestelijken…? Als kind van een jaar of vier mocht ik al niet met meisjes spelen, die waren vies en er kon daar niets goeds van komen. Deed je dat wel, dan kreeg je thuis een pak rammel. Op school hetzelfde systeem, dus, dan maar met jongentjes spelen. Op college : geen spiegel aan het wasbekken, je zou eens naar jezelf kunnen kijken en dat was doodzonde ! Je geslachtsdelen wassen met je ogen dicht en dat moest heel vlug gebeuren, zoniet… Plots ben je twintig jaar, de doodzonde raak je nooit meer kwijt, je mag niet meer met jongentjes spelen want dan ben je ineens een homo. Met meisjes moest je voorzichtig zijn, maakte je eentje zwanger, dan vloog je thuis het huis uit ! Eigenlijk mocht je enkel met jezelf spelen, nam ik aan. Na een reeks betastingen door mensen die dat absoluut niet mochten doen, maar die het ook niet laten konden, sta je daar als twintigjarige toch wel met een hele reeks vragen : waarom mogen zij dat doen en wordt het mij verboden ? Als ik het dan toch doe, moet ik naar de hel voor eeuwig ! Leven is dus zonde !

levenslijnen...

ik ben niet ziek, maar wil genezen...

Ik ben niet ziek maar wil genezen. ken je ook dat gevoel ? Er is iets niet juist, iets moet veranderen maar ik weet niet wat of hoe. De zon schijnt, het licht verdwijnt, ik droom en iedereen verdwijnt. Ben ik gelukkig ? Wat is dat ? Ik ben al blij als er geen rekening in de bus ligt. Leef ik ? Ik twijfel ! Moet je betalen om te zijn ? Er klopt iets niet, eigenlijk ben ik niet gelukkig, iets is er niet ! Wat is dat iets ?

Ik heb gereisd en vond het niet, ik ben gevlucht in nepdinges, drank en pillen, maar dat iets was er niet. Het leven lijkt een puzzel, je wikt en weegt, en je begeeft. Is God een engerd die zich bezig houdt met een quiz die je moet winnen voor het te laat is ? Of ben ik het, die een quiz wil winnen, en als prijs geluk wil, alleen voor mij, de winner ?

Dat iets, dat er niet is, dat ben ik ! Ik ben er niet, ik doe alsof, ik lijk op niemand dacht ik, maar ik ben een stomme kopie van allen, ik gelijk op een mens die iedereen kent. Ik zal iets veranderen, geen kopie meer zijn van anderen, zal mezelf zijn. Je zult me niet meer herkennen omdat mijn iets in de weg staat, het herkenbare afdekt, de leugen bedekt laat. Als jij dat ook doet verdwijnt alle leugen, zijn we genezen, jij en ik, zullen we mekaar zien zoals we zijn, kunnen we best vrienden zijn omdat er niets tussen ons staat, omdat iets en iets reëel naast elkaar staat.

seks en de doolhof...

Ook ik ben vreemd gegaan, op zowat alle fronten… Het leven leek een feest zonder grenzen. “Je moet er van profiteren”, zeiden de mensen. Profiteren kost geld, dààr moet voor gewerkt worden, dus verlies je veel tijd om te kunnen profiteren. Vroeg opstaan, laat thuiskomen, en dan geen zin meer hebben in de mens met wie je leeft. Maar op het werk lopen er ook mooie figuren, op het ogenblik dat je nog een beetje fit bent…

Liegen, kilometers omrijden, schuldgevoelens, absurde cadeautjes om iets weer goed te maken, werk verwaarlozen, drinken om miserie te vergeten, een labyrint waar je niet meer aan ontsnapt… Einde van het traject : er is niets meer om voor te leven, wat je had is je ontsnapt, wat je nog wil is onbereikbaar geworden of voldoet niet meer. Tijd om dit te beseffen…

vaarwel aan de oude...

"vreemd gaan" is je verstand gebruiken...

“Vreemd gaan”  is je verstand gebruiken… ! Je kunt vreemd gaan op relationeel vlak natuurlijk, maar ook op ideologisch of politiek vlak enz…  Maar wie vreemd gaat, gebruikt op heel scherpe wijze zijn verstand. Alle risico’s die eventueel tot een ontmaskering kunnen leiden, worden héél verstandelijk overwogen en verbannen. Niets kan of mag uitlekken ! Het verstand beschermt altijd de leugen want de leugen is de illusie van het ego dat door het verstand beheerst wordt. Wie vreemd gaat lijkt verstandig, maar zijn ware “ik” gaat dan inderdaad vreemd , loopt weg van zichzelf en verzeilt in een hele reeks van leugens die tot de woestijn leiden, de afgrond…

als ik sex heb, ben ik een man...

Als ik seks heb, ben ik een man. Ik word mijn lichaam, zonder grenzen, niet te bedaren, genieten in gebaren. Ik hou van mijn lichaam, staar naar een ander lichaam en dan komen de baren die ik niet meer beheers, ik verlies me, ik beef. En ik besef meteen dat ik mezelf verlies, mezelf in een ander lichaam verlies.

Verliezen doet pijn, wat je bent wil je niet verliezen, niet aan je lichaam, niet aan een ander lichaam, maar je moet steeds kiezen.

een zelfbelediging...

Zou God van mij houden ? Dit is geen vraag, dit is een zuivere belediging aan mezelf… Ik “ben” er, zonder het zelf te hebben verwezenlijkt. Je kunt zeggen dat mijn ouders mij gefabrikeerd hebben, maar ook zij hebben hun “zijn” van ergens anders, ze liggen wel aan de oorsprong van mijn lichaam, maar niet aan de oorsprong van mijn “zijn” ! Vader heeft me gewild, ik ben Zijn Wil. Hij geeft me het “zijn”. Dus Houdt Hij van mij en ik van Hem, dat staat boven elke twijfel of vraag. Als ik me afvraag of Hij van Mij houdt, dan ben ik niet meer wat ik ben, dan ben ik enkel wat ik nu wil zijn, de andere. Dan leef ik in een eigen droomwereld, ver weg van Vader, ver weg van u !

wie zijn die mensen die de dood vrezen ?

Wie zijn die mensen die de dood vrezen ? Hun levenlang zijn ze strijders, die plots dan toch begeven. Angst voor het resultaat die per slot van rekening hun petje te boven gaat… Wat is het doel van een mensenleven ? Winst of verlies… dat is je aangeleerd. Wat valt er te winnen, wat kan je verliezen ? Niets ! Wat je hebt verlies je, wat je niet hebt, heb je niet gewonnen. Wie dan jij zelf bepaalt de norm waarvoor je gaat sterven ? Het lijkt misschien simpel van mijne kant uit, maar de waarheid is simpel ! Er is geen optie op winst of verlies, je leven gaat dààr niet over. Je bent wàt je bent, dus niet wàt je hebt of niet hebt. Wàt je bent zul je nooit verliezen, een ander kan daar niets aan veranderen en ook jij niet ! Wie je bent is een persoon die jij jezelf aanmeet, en die zal alles verliezen. Het is een kwestie van kiezen : je wilt iemand zijn of je bent wat je bent…

zelfbevrediging ?

Wat is zelfbevrediging ? Iets dat je doet omdat niemand anders uit je omgeving iets om je geeft. Is dat zonde ? Ja ! De zonde is dat niemand anders iets om je geeft. Het ligt niet aan jezelf, het ligt aan de mens die niets om je geeft. Je wilt geliefd worden, dat is geen zonde, daar heb je recht op, je telt mee en daar moet je weg mee kunnen, je lichaam zijn “lichaam zijn” gunnen of je bent verkeerd bezig. Laat ze zeiken, een moraal pleiten, je moet verder en dat is de wil van God. Niet achteruit kijken, jezelf een weg kiezen, met jezelf en de ander een koninkrijk maken, met de ander de waarheid maken, je moet vooruit met de mensen die je kent. Het geluk hangt niet tussen je benen maar vraagt om een begin om mens te worden, mens met de anderen, die eveneens soms angstig worden omdat die angst hen werd aangeleerd !

altijd weer opnieuw...

is porno vies en vuil ?

Is porno vies en vuil ? Soms wel, soms niet. Als het voor jezelf een verlengstuk is op wat je al beleeft met je partner, lijkt het wel overbodig, maar is daarom nog niet vies en vuil. Exhibitionisme behoort voor sommigen tot hun lichaamscultuur, misschien ongewild of ongeweten, en dat wil ik niet veroordelen.  Je bekijkt die zaken al dan niet, het vieze en het vuile zit hem in het grijpen van de andere op zijn zwakke plaats, en als dat je bezieling is, dan maak je een fout. Je grijpt anoniem in, in iets wat voor de andere intiem is, in iets wat voor de andere een schreeuw om liefde of genot is. Een schreeuw is altijd een schreeuw om hulp…

Intimiteit kan niet gedeeld worden met anonieme toeschouwers, of het is een gelogen intimiteit, en dan wordt het een handel in nep gevoelens. Je hebt altijd de keuze om waarheid of leugen te volgen, dat is je vrijheid. Iedereen zoekt intieme beleving maar dat kan je niet anoniem…

één van de velen...

wie of wat zou ik willen wezen ,

Ik zou je vriend kunnen zijn, je vader of je zoon, maar maakt dit mij blij? Wie of wat ik ben is een illusie voor jou, ik kan er alles aan veranderen, ik kan je de hemel in prijzen waardoor ik stijg in waarde voor jou, ik kan je de hel in prijzen, en dan ben ik je vijand. Dus de keuze ligt bij mij, jij zult hoe dan ook je oordeel volgen : ben ik er voor jou of wil je me best kwijt ? Oké, ik ben gene gemakkelijke, jij ook niet... Maar we moeten wel samen de weg op, ik zal je zien verdwijnen of jij mij, wat telt is wat we voor mekaar betekenen hier op deze klomp. Eigenlijk hang ik af van jou oordeel over mij, en jij zal ik ook beoordelen. Das niet eerlijk ! Ik ken je niet en jij kent mij niet. Oordelen is kennen en dat kunnen wij niet. Je bent niet zomaar een object dat er opeens is en nooit verandert. Je hebt vrijheid, ik ook, we kunnen allebei alle kanten uit. Van mij mag je, doe je ding maar, ik ook, ik zal het niet laten, maar we kunnen er beiden zijn, mekaar aanvaarden, elk met z'n ding, voor mij ben je een ervaring die ik wil kennen zonder oordeel. Jij bent er voor mij en ik voor jou, de tijd hoort erbij.

verstand of vér staand ?

Als we mekaar verstaan dan bevestigen we dat we uit elkaar bestaan. Ik ben dan u niet, u bent dan mij niet, maar ons verstand lijkt ons aan elkaar te koppelen omdat we elkaar begrijpen. Zo zou je denken ! De waarheid is dat niet ! Het ons aan elkaar koppelen lijkt positief, maar juist door dat te doen leert ons verstand ons dat we eigenlijk los staan van elkaar. Er is de mogelijkheid dat we elkaar niet begrijpen en juist dat is de wil van ons verstand : hoe verder we uit elkaar blijven, hoe zekerder het verstand is van zijn machtspositie. Het kan strategieën ontwerpen om te overwinnen…

Stel je eens voor dat we geen verstand hadden : ik zou dan het uwe niet willen, jij zou het mijne niet willen, we zouden eender zijn, waarschijnlijk elkaar echt beminnen omdat er ons niets meer van elkaar scheidt. Enkel het verstand trekt een scheiding tussen ons, uit eigenbehoud, maar je bent je verstand niet, laat het dan ook geen grenzen trekken !