Ik ben dus een seksueel gefrustreerd mens geworden, zoals ze dat in de vaktaal noemen. Heb ik dat zelf gewenst ? Nee, ik heb dat cadeau gekregen van het instituut. Mijn ouders, mijn zussen en veel van mijn generatie kregen dat cadeau. Als ik daarover nadenk en ween, dan komen de tranen niet uit mijn ogen maar uit mijn hart. Een verwoest leven, geen kans op een verbetering in de toekomst, daar heerst enkel de hel. Scheve relaties, liegen, niet meer in staat zijn een relatie te willen, dat is een erfenis die ik nooit gewild heb maar ook niet kon weigeren : de voorgangers zijn bedankt !
Maar goed, er zijn ook nog andere mooie dingen in het leven, er zijn toch ook vrienden en mensen om me heen en elke nieuwe dag wil ik begroeten…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten