de dood is onwaar...

Wij mensen leven volledig afgescheiden van elkaar : ik ben er, en de andere is er… Zo redeneert het verstand. Wij willen kost wat kost die afscheiding behouden, voelen ons uniek, beter, slimmer dan de andere…

Het verstand wil daarentegen ook blijven bestaan, maar aan de andere kant weet het verstand dat de ultieme afscheiding de dood is. Het wil die ultieme afscheiding, dus wil het de dood ! De dood is simpelweg een vaste overtuiging geworden, dus waarheid geworden voor het verstand.

Wij denken dat we ons verstand zijn, dus is de dood voor ons een waarheid ! Laten wij echter die afgescheidenheid vallen, tegen ons verstand in, dan wordt de dood onwaar. De overtuiging één te zijn met allen gooit een sluier over de doodsgedachte : als je naar éénheid met allen streeft, valt die roep naar de ultieme afscheiding(de dood) in het water…

wie is die slimme ?

een leugentje om bestwil...

Liegen om bestwil is liegen, de waarheid ontkennen, je plaatsen in de persoon van de andere, denken dat je zo de andere behoedt voor ergers. Wat ik erg vind is daarom niet zomaar erg voor de andere. Ik hoef niet in zijn plaats te denken, zijn vrijheid ontnemen met mijn gedachten. Goedbedoeld ontneem ik misschien de ander zijn doel. Als iemand mij dit aandoet, dan zal mij dit kwetsen. Zo blijft de leugen een aanval, met een mooi randje, maar het is een aanval. Een halve waarheid bestaat niet : waarheid is waarheid en wie die waarheid voor mij verdoezelt, is een leugenaar. Streng hé ? En toch denken wij heel dikwijls in de plaats van de andere. Dat schenkt ons illusies, je kunt niet weten hoe of wat de andere denkt, laat hem zijn denken en weet dat de andere zich wel kan verduidelijken, vraag het hem op de man af !

zonder vast te houden...

wachten, op wat eigenlijk ?

Wachten op geluk, wachten op God, angst voor het zesde gebod, de hel en elk verbod…  Als je wacht is het alsof je over tijd beschikt of alsof de tijd over je beschikt. In de tijd word je, in het ‘nu’ ben je. Wat is ’t verschil ? Wat nog moet komen heb je niet, ben je niet. Wat je ‘nu’ bent kan je nooit ontnomen worden, zeker niet in de toekomst, want die ‘is’ niet. Het verleden kan wat je ‘nu’ bent niet vernietigen : ‘nu’ ben je, onaanraakbaar door de tijd.

Wachten of begeren is buiten jezelf leven, buiten wat je bent, en zo maak je van de tijd een waarheid die je niet grijpen kunt, een noodzaak die je keldert. Wat je ‘nu’ bent gaat verloren in concrete wensen die er niet zijn. Je bent als een fietser : je achterwiel raakt het verleden, tussenin zwoeg je, en je voorwiel reikt naar een toekomst, maar je komt niet aan, je reikt naar een illusoire finish.

Kon je maar dat verleden en die toekomst vergeten en je concentreren op wat je nu bent, op wat je nu doet, dan zou de zin van het “zijn” zich aan jou openbaren.

zinloos wachten..

ik wil je "zonen"

Geloof jij nog in dromen ? Een gestileerd leven waardoor jij in de hemel kan komen ? Dan ben je bezig jezelf op de troon te plaatsen. Maar geen mens komt op de troon, tenzij de Zoon ! Met Hem kan je er komen, niet uit jezelf. Dit is de enige regel, zonder Hem kom je er niet, zelfs al ben je een kwezel… Er zijn geen andere wetten, geen verboden, je moet je gewoon laten “Zonen”….

alles lijkt zinloos...

Misschien kan het je allemaal niets schelen, ik begrijp het, alles lijkt zinloos, de scholen, de wetten, rechten, de verboden… Ga je ook opgeven, of wil je blijven leven ? Alles ligt in je handen, alleen jij kunt landen en niemand legt je aan banden, tenzij je houdt van appreciaties, maar deze zijn tijdelijk, als je er niet meer bent zijn de appreciaties ook voorbij, het zijn geen obligaties die je nog kunt verzilveren…

Ik hou nog van moeder, ze is er niet meer, maar zij weet dat ik haar nooit vergeet. Wat kost dat , wie ben ik om verder te lopen, haar te vergeten, ik hou van haar en niemand, maar dan ook niemand zal ooit tussen beide komen, ik denk dat ik wegglijd zonder ooit verder te komen, tenzij zij mij begeleidt en mij laat dromen, zonder ooit echt tussen beide te komen, ze is mijn moeder waar ik van hou, en de toekomst laat ik met haar komen…

de gedachte alleen al...

ik hou zo van mijn spiegel...

Ik kijk graag in de spiegel, want ik ben een spiegel, een spiegel voor jou. In wie ik ben herken jij wie jij bent, de andere… Als ik nu meer laat zien “wat” ik ben, is de kans oneindig groot dat ook jij ontdekt “wat” jij bent, niet de andere, maar dezelfde !

Zowat alle mensen weten “wie” ze zijn, maar beseffen grotendeels niet “wat” ze zijn. In het eerste ligt de verscheidenheid, in het tweede de eenheid. “Wie” je bent verdwijnt ooit, “wat” je bent verdwijnt nooit. Eindigheid en eeuwigheid zijn twee opponenten die in je gegrift zijn, je ervaart beiden en dit leidt tot spanning in je denken, je ziet alles in tegenstellingen : leven-dood, goed-slecht, liefde-vijandschap… Ontken gewoon “wie” je bent, en beleef “wat” je bent, en alle tegenstellingen verdwijnen…  Wij zijn het kind van God, dat is “wat” we zijn !

spiegeltje aan de wand...