Misschien kan het je allemaal niets schelen, ik begrijp het, alles lijkt zinloos, de scholen, de wetten, rechten, de verboden… Ga je ook opgeven, of wil je blijven leven ? Alles ligt in je handen, alleen jij kunt landen en niemand legt je aan banden, tenzij je houdt van appreciaties, maar deze zijn tijdelijk, als je er niet meer bent zijn de appreciaties ook voorbij, het zijn geen obligaties die je nog kunt verzilveren…
Ik hou nog van moeder, ze is er niet meer, maar zij weet dat ik haar nooit vergeet. Wat kost dat , wie ben ik om verder te lopen, haar te vergeten, ik hou van haar en niemand, maar dan ook niemand zal ooit tussen beide komen, ik denk dat ik wegglijd zonder ooit verder te komen, tenzij zij mij begeleidt en mij laat dromen, zonder ooit echt tussen beide te komen, ze is mijn moeder waar ik van hou, en de toekomst laat ik met haar komen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten