Ik ben zo gewoon dat iemand me helpt als ik niet meer verder kan. Ik vind het zo normaal dat iemand me bijstaat, en is dit niet zo, dan zint me dat niet, ik verdien dit niet denk ik dan. Het lijkt zo natuurlijk, maar het is zo onwerkelijk geworden. Wie wil er nog iemand bijstaan, voor een andere in de kou staan ? Ik wil wel, maar wie aanvaardt dit nog ? De trots is zo groot geworden, het leed zo onnoemlijk geworden dat hulp onaanvaardbaar is geworden. Moet dit nog zo doorgaan ? Ik kan hulp gebruiken, ik vind het leven op aarde heel moeilijk, moet ik dan onderduiken, mijn kop in het zand steken en benauwd zijn om achteruit te kijken ? Je mag me echt helpen, ik kan het niet alleen, misschien geraken we samen er wel uit ? De prijs voor hulp is trots die niets oplost. Wil je trots sterven of met de hulp van de andere overleven ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten